Моя вечная любовь

Şarkının hikâyesi

Моя вечная любовь

Küçük bir haber geliyor ve ilk düşüncesi hâlâ ona anlatmak oluyor. Artık o sohbete eskisi gibi giremeyeceğini hatırlamadan önce konuşmayı açmış bile. Boş mesaj kutusu, birkaç saniyeliğine, bulunduğu odadan daha tanıdık geliyor.

Zor anlar artık önceden haber vermiyor. Ekmek alırken, onun hangi somunu seçtiğini hatırladığı sırada beliriyorlar. Evde elinin alışkanlıkla iki fincan çıkarmasında saklanıyorlar. Biri, fark edene kadar boş duruyor. Tartışacak kimse yok; son konuşmayı daha iyi yapma fırsatı da yok. Günün değişen şeklini henüz öğrenememiş küçük hareketler var.

Haberi yine de yazıyor. Cümlenin ortasında, onun soracağı soruyu duyar gibi olduğu için bir ayrıntı ekliyor. Sonra baştan okuyor. Bu bir özür değil, her şeyi yeniden başlatma girişimi de değil. Yalnızca önemsiz görünen şeyleri anlayan insanı bir dakika boyunca yanında istemek. Mesajı yavaşça siliyor. Hatırlamış olmayı bir hataya çevirmeden.

Ertesi akşam eve dönerken başka bir sokağa giriyor. Birlikte gittikleri her yerden kaçmak için değil; henüz ona hiç göstermediği sokaklar da olduğu için. Evde ışığı açıp raftan tek fincan alıyor. “Моя вечная любовь” bir kavuşma sözü vermiyor. Geriye daha sessiz bir şey bırakıyor: birini sevmek, onun için sonsuza kadar boş yer tutmak zorunda olmak değil. İlerlemek de yaşananları gerçek olmaktan çıkarmıyor.