Back to Me

Şarkının hikâyesi

Back to Me

Kulüpten çıkınca, farkında olmadan eve giden yolu uzatıyor. Bas hâlâ ayakkabılarının tabanında. Bir sonraki kavşakta, artık gitmesini gerektiren hiçbir şey olmayan bir adrese doğru döndüğünü anlıyor.

Bu yolu fazla iyi biliyor: geç saate kadar açık dükkânı, daralan kaldırımı, geceleri bir türlü yeşile dönmeyen ışığı. Aylar boyunca bütün akşamlar aynı yere çıkmış gibi. Şimdiyse yolun sonunda onu bekleyen bir buluşma yok. İlişki durmuş, alışkanlık yürümeye devam etmiş. Kapalı bir plak dükkânının önünde yavaşlıyor. İki solmuş kapağın arasında kendi yansımasını görüyor.

Telefon çoktan elinde. Tesadüfmüş gibi duran küçük bir şey gönderebilir. Bir şarkı, bir espri, cevabını zaten bildiği bir soru. Bunun yerine telefonu cebine koyup köprüye doğru karşıya geçiyor. Nehir, sokak lambalarını kırık çizgiler hâlinde taşıyor. Geride kulübün kapısı açılınca ritim birkaç saniyeliğine yeniden duyuluyor. Sanki şarkı, onun kaldığı yeri henüz unutmamış.

Adımlarını o ritme uyduruyor. Hiçbir şey bir anda çözülmüş değil; birini hâlâ özlüyor. Ama yol değişiyor. Kendi kapısında, önce ekrana bakmadan anahtarını arıyor. İçeri girince ayakkabılarını koridorun ortasında bırakıp pencereyi açıyor. “Back to Me”deki dönüş iki yere birden çıkıyor: birinin geri gelmesi arzusu ve insanın, kendi hayatında kendisini de epeydir göremediğini fark etmesi.