Don't wake me up

Şarkının hikâyesi

Don't wake me up

Camın ardında şehir hâlâ uyanık ama odanın içindeki gece küçülmüş. Bir sandalyenin sırtında palto duruyor. İki kişi, bir el hareketinin bile henüz sorulmamış bir soru gibi hissedileceği kadar yakın oturuyor.

Aşağıda son otobüsler yerini ilk servis araçlarına bırakıyor. Bir yerde kepenk açılıyor, başka bir pencerede ışık sönüyor. Bildikleri sıradan sabah ağır ağır yaklaşıyor. İkisinin de daha sonra yetişmesi gereken bir yer var; içeri girdiklerinden beri bundan söz etmediler. Şimdi bir bardağa uzanmak bile gereğinden fazla ses çıkaracakmış gibi.

Biri diğerinden kalmasını istiyor. Uzun bir konuşmayla değil, odanın sessizliğini dağıtacak kadar büyük bir sözle de değil. Yakından söylenen birkaç kelimeyle. Cevap, geri çekilmeyen bir el oluyor. Kendilerinin dolduramadığı sessizliğin içine şarkının nabzı yerleşiyor. Bu bir düşse, fazlasıyla gerçek bir ağırlığı var: tenin sıcaklığı, yorgun gözler, kaybetmekten çekinecek kadar iyi gelen bir yakınlık.

Perdenin kenarında ince bir mavilik beliriyor. İkisi de aynı anda fark ediyor, ikisi de görmemiş gibi yapıyor. Kimse saate uzanmıyor. Sabah yine gelecek; dışarıda bekleyen hayat yine bir cevap isteyecek. “Don’t Wake Me Up”, bütün bunlardan önce verilen daha küçük bir kararda kalıyor: bir nefes daha boyunca, hiçbiri kapıya doğru hareket etmiyor.